Solistas do CMUS 2026 trae ao Paraninfo de la USC distintos concertos en marzo e abril. 

Programa:

• Martes 10 de marzo:Canto e Piano
• Mércores 11 de marzo: Vento madeira e vento metal
• Venres 17 de abril: Corda
• Luns 20 de abril: Piano

Baixo a dirección de Fernando Buide, o ensemble Música Práctica convida o multiinstrumentista Abraham Cupeiro a explorar a relación entre a auga e o cosmos no marco do ciclo Contemporáneas.

O programa fia obras de Karlheinz Stockhausen, Caroline Shaw e unha nova creación de Buide, A constelación de Saxitario, nunha viaxe que conecta o líquido e o estelar.

O concerto combina instrumentos antigos, electrónica e sonoridades contemporáneas, ofrecendo unha experiencia que flúe entre o rito e a contemplación. As constelacións convértense en ríos de luz e son, e a música, como a auga, serve de ponte entre o íntimo e o infinito.

A Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego procura dar a coñecer traballos audiovisuais recentes no campo da etnografía e a antropoloxía visual.

 As proxeccións teñen lugar no propio Museo do Pobo Galego, Numax e o Teatro Principal.

A Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego procura dar a coñecer traballos audiovisuais recentes no campo da etnografía e a antropoloxía visual.

 As proxeccións teñen lugar no propio Museo do Pobo Galego, Numax e o Teatro Principal.

A Real Filharmonía de Galicia afronta a súa temporada 2025-2026, que leva por título ‘Historias’. Coincidindo coa celebración do seu 30 aniversario, a programación aposta polo talento galego, a creación contemporánea e pola proxección da orquestra cara ao futuro.

+INFO

Dar a coñecer a música de vangarda dos séculos XX e XXI, fomentar a creación de novas composicións e pór a dialogar a innovación sonora coa doutras artes son os obxectivos de Contemporáneas, un novo programa do Concello de Santiago co apoio da Deputación da Coruña. A primeira edición de Contemporáneas ofrecerá de outubro a maio oito concertos, un cada mes, que incluirán cinco estreas absolutas e tres composicións especificamente creadas para a ocasión.

+INFO

Compostela Cultura presenta a súa temporada escénica para o primeiro semestre de 2026, unha programación que combina memoria, identidade e novas creacións a través de 23 espectáculos e 33 funcións. A oferta estrutúrase en tres focos —Castelao en escena, Escenas do presente e NeoTrad— e complétase coa axenda familiar da Tropa C. As representacións desenvolveranse no Teatro Principal, o Auditorio de Galicia e a Casa das Máquinas, con entradas dispoñibles desde o 5 de decembro.

Partido de baloncesto da Liga Primeira FEB.O Monbus Obradoiro disputa un novo partido en casa no Multiusos Fontes do Sar. Unha cita co baloncesto de alto nivel desde Santiago de Compostela.

Esta mostra supón un percorrido expositivo polas diferentes etapas artísticas e vitais de Eugenio Granell dende a súa vinculación con Galicia como referente de moitas das súas producións ao longo de toda a súa vida, neste senso faise unha alusión especial á obra do seu irmán, Mario Granell.

Nestes 30 anos, a Fundación Granell pasou por diferentes etapas, sempre baixo unha única traxectoria: protexer, difundir e estudar o legado de Granell e do Surrealismo, dende diferentes ópticas e dando a oportunidade a moitos artistas de amosar o seu traballo ademais de  facer participe aos diferentes públicos dende o local ao internacional.

A exposición Boutique Amparo, comisariada por Eduardo Valiña forma parte das mostras conmemorativas do trinta aniversario do museo.      

É o último gran proxecto expositivo do ano na Cidade da Cultura. Unha mostra coa que afondar, desde unha ollada contemporánea, no complexo mundo estético do artista que soubo sintetizar as novas correntes escultóricas europeas coa raíz galega.

 A exposición aborda, desde unha óptica contemporánea, o complexo mundo creativo do artista de Cambados, figura imprescindible na historia da arte galega e un dos renovadores da escultura española do século XX.

Comisariada por Miguel Fernández-Cid e coordinada por Carmen Asorey, neta do artista e figura esencial na reivindicación da súa obra e vida, a mostra reúne unha selección das obras máis importantes do escultor. Desde as pezas iniciais nas que podemos apreciar as súas primeiras eleccións estéticas, ata as esculturas en madeira nas que desenvolve unha iconografía de claras raíces populares e un tratamento singular da policromía, así como tamén a súa obra monumental, presente en toda a xeografía galega. Un conxunto formado por esculturas, escaiolas, debuxos, audiovisuais, documentos da época e ferramentas de traballo, ademais das cerámicas coas que se popularizaron algunhas das súas obras máis significativas, para contextualizar e dar a coñecer da maneira máis completa a relevancia artística e histórica de Asorey.

O Museo do Pobo Galego acolle a exposición temporal das esculturas do Mestre Mateo —Abraham/Xeremías e Isaac/Ezequiel— recuperadas polo Concello de Santiago logo de seren espoliadas polo franquismo. A mostra, situada na Ala Sur do museo, inclúe unha liña do tempo e un audiovisual do proxecto KosmoTech_1200, centrado na reconstrución do coro do Mestre Mateo e do nártice do Pórtico da Gloria. Todo o contido é accesible grazas á colaboración coa Federación Autismo Galicia, que facilitou materiais de accesibilidade cognitiva mediante pictogramas e textos en linguaxe clara.

A Galería LUISA PITA presenta o vindeiro venres 16 de xaneiro ás 20:00 h a exposición colectiva Convivencias, unha mostra que reúne a obra de Martina Rodríguez Morán, Alejandra Atarés, Laura Nieto e Ana Margarita Ramírez. Catro artistas de recoñecida traxectoria cuxas propostas pictóricas dialogan desde linguaxes diversas para conformar unha exposición emocional, vibrante e profundamente contemporánea.

Esta primeira exposición da galería en 2026 propón un encontro entre estéticas e discursos que abordan a práctica pictórica desde procesos moi distintos, mais que comparten un notable poder de atracción visual e unha sólida construción conceptual e simbólica desenvolvida ao longo das súas respectivas carreiras.

Tal e como suxire o título, Convivencias propón compartir un mesmo espazo aceptando a diferenza como valor, entendendo a coexistencia como unha forma de enriquecemento mutuo. Un convite a convivir coa arte desde a pluralidade e o respecto pola singularidade de cada mirada.

A Fundación DIDAC presenta O Arquivo de Barro, unha exposición baseada no arquivo do deseñador galego Pepe Barro, depositado na Fundación desde 2024. A mostra permite coñecer a súa traxectoria desde os anos setenta ata hoxe, destacando proxectos de deseño editorial e identidade visual, así como a súa labor como cronista da historia de Galicia. Durante a exposición haberá relatorios e conversas, comezando o 22 de xaneiro con Suso de Toro. O proxecto conta coa colaboración do Ministerio de Cultura, a Deputación da Coruña e o Concello de Santiago.

Unha exposición que convida a descubrir o valor simbólico, artístico e social da máscara a través de pezas procedentes de máis de 40 países reunidas polo coleccionista e viaxeiro Nacho Rovira, combinadas con máscaras galegas, algunhas pertencentes ao Museo do Pobo Galego.

A mostra estará aberta ata abril de 2026 e forma parte dun proxecto de investigación e divulgación da Universidade de Valladolid a través da Cátedra de Estudos sobre a Tradición, inscrita no proxecto europeo Unveiling the Arts and Works behind the Masks, promovido pola European Education and Culture Executive Agency.

'Auga, lodo e capital' sitúanos fronte á ferida aberta nas veas da terra: os seus ríos e leitos. Àlvar Calvet diseca como o sistema transmutou o elemento primixenio da vida nunha mercadoría especulativa. Esta mostra chega a Galicia nun momento crítico: o artista vencella a ameaza da planta de Altri con outras cicatrices hídricas que marcaron a súa traxectoria -desde o Ebro ao embalse de Riudecanyes, pasando polo Arga ou o Aniene italiano-, expoñendo o conflito da auga como un epicentro onde coliden a economía, a política e a ecoloxía.

Entendendo que o sedimento é a memoria física do río, Calvet traslada esta materia ante o altar deste espazo de mística compartida. As pezas tradicionais convértense en ferramentas de debate contemporáneo: as trinta moedas moldeadas con sedimentos do Ulla simbolizan a traizón e a mercantilización dos recursos naturais.

O artista desprega unha liturxia de elementos rituais -pendóns e columnas de cántaros que sosteñen o peso da especulación- onde o pan e a auga, como símbolos primixenios, dialogan coa arquitectura relixiosa que acolle a mostra. A través destes materiais humildes, Calvet suxírenos unha escoita activa da contorna. Auga, Lodo e Capital é un recordatorio de que a explotación dos recursos hídricos traizoa a nosa propia natureza e a da nosa contorna. En Galicia, esta ferida non é unha abstracción: é presente, territorio e conflito. A arte actúa aquí como un catalizador poderoso, aínda que sexa baixo a forma dunha manchea de barro ferido.

O CGAC, que é o primeiro museo proxectado por Álvaro Siza Vieira, abordou a arquitectura desde múltiples perspectivas no seu programa de actividades e exposicións, a miúdo a través da mirada dos e das artistas que colaboraron co centro desde a súa apertura en 1993.

É, polo tanto, un lugar propicio para acoller a primeira itinerancia de Internalities, a exposición comisariada e deseñada polos arquitectos galegos Manuel Bouzas e Roi Salgueiro para o Pavillón de España na 19.a Bienal de Arquitectura de Venecia, que tivo lugar do 10 de maio ao 23 de novembro de 2025. Esta itinerancia constitúe, ademais, a primeira ocasión na que unha exposición concibida para representar a España nesta exposición internacional de arquitectura se presenta nun espazo museístico fóra do certame.

Internalities foi o proxecto seleccionado mediante convocatoria aberta para representar a España na última edición da bienal, comisariada por Carlo Ratti e articulada baixo o lema Intelligens. Natural. Artificial. Collective. Coa súa proposta, este arquitecto e urbanista italiano quixo explorar como as distintas formas de intelixencia —natural, artificial e colectiva— poden adaptarse para combater a crise climática e contribuír así a construír un mundo máis sostible.

A exposición no CGAC articúlase arredor dunha sala introdutoria, Balance, que reúne dezaseis proxectos a través dos cales se evidencia a diversidade de enfoques que actualmente se están desenvolvendo en España para conciliar ecoloxía e economía. A partir de aí, despréganse cinco eixes temáticos —materiais, enerxía, oficios, residuos e emisións—, que amosan os resultados das investigacións realizadas por varios equipos de arquitectos e fotógrafos locais, cada un deles centrado nun territorio e nun recurso concreto da xeografía española, co obxectivo de analizar a descarbonización da arquitectura no país.

A montaxe emprega, como elementos construtivos, os materiais protagonistas das distintas seccións, outorgándolle un protagonismo especial á madeira procedente dos montes veciñais en man común de Galicia.

Promovida polo Goberno de España, a través da Secretaría Xeral de Axenda Urbana, Vivenda e Arquitectura do Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana (MIVAU), e desenvolvida en colaboración con Acción Cultural Española (AC/E) e a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID), Internalities contou, ademais, co patrocinio oficial de FINSA.

A Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición do artista Sergio Marey, comisariada por Eduardo Valiña, que poderá visitarse ata o 5 de abril. Baixo o título Arrieire no camiño, Marey ofrece unha lectura crítica da tradición, entendida non como unha herdanza fixa senón como un espazo de conflito e transformación. A súa obra dialoga coa memoria colectiva, a cultura popular e as posicións disidentes, resignificando elementos rurais e cotiáns para cuestionar os relatos dominantes e abrir novas posibilidades para imaxinar a comunidade. A exposición propón reflexionar sobre como se constrúen e exclúen as tradicións e como se poden reinventar desde o presente.

Lito Sferas é unha exposición de Lito Portela que nace arredor dun libro de artista concebido como núcleo do proxecto: unha peza elaborada manualmente polo autor, co deseño de Rai Iglesias, que integra textos poéticos de Manuel Romón, reflexións críticas e obras orixinais sobre papel.

Non é un simple contedor de imaxes, senón unha obra total na que palabra, materia e xesto conflúen nun mesmo proceso creativo. O proxecto, iniciado en 2020, entende a paisaxe non como un motivo para representar, senón como unha experiencia vital que se habita: camiñar, estar, percorrer o monte forman parte da propia acción artística. Esa identificación entre corpo e territorio atravesa toda a mostra, que invita a ler devagar, a deterse e a relacionarse coa obra desde a intimidade que propón o libro e coa expansión visual das pezas que ocupan o espazo expositivo.

Pinturas sobre papel e libros intervenidos prolongan a mesma reflexión: superficies que evocan rocha, sedimento, erosión e tempo, cunha pintura contida e esencial. A exposición sitúa o foco na relación entre paisaxe e identidade, reivindicando unha mirada ética e sensible cara á natureza, fronte á homoxeneización contemporánea do territorio. Máis que mostrar imaxes, Lito Sferas propón habitar simbolicamente a paisaxe e lembrarnos que tamén formamos parte dela.

A mostra ‘Despunte 2026’ reúne os proxectos finais do alumnado das Ensinanzas Artísticas Superiores de Deseño (Grau en Deseño de Produto) e das Ensinanzas Artísticas Profesionais de Artes Plásticas e Deseño (Ciclos Formativos de Grao Superior en Fotografía, Xoiaría Artística e Técnicas Escultóricas).

Os traballos expostos optan aos premios Despunte 2026, cuxos galardóns entregaranse na gala desfile Despunte 2026 o 5 de marzo, na que tamén se presentarán as coleccións finais do Grao en Deseño de Moda.

As estacións do ano é unha exposición de arte contemporánea singular que convida a abrir os sentidos, camiñar devagar e mergullarse en cada obra. Partindo dun concepto de inmersión espacial, o Museo Centro Gaiás convértese nun lugar onde sentir a arte a través dos sons, da temperatura, das cores e das texturas, coa primavera, o verán, o outono e o inverno como os grandes escenarios das nosas vidas.

A comisaria da mostra, a artista e investigadora, Mónica Alonso, seleccionou coidadosamente cada pintura, escultura, fotografía, instalación e vídeo, deseñando un percorrido que pon o foco no valor emocional, sensorial e simbólico da experiencia artística.

Nesta viaxe percorreremos paisaxes, bodegóns, esculturas e imaxes indiscutiblemente evocadoras da memoria individual e colectiva de cada estación en Galicia. A choiva e a neve, o mar, o verde das montañas, as flores ou plantas e froitos como o millo, as verzas ou a pataca xorden non só como motivos estéticos, senón como compoñentes fundamentais da vida e da identidade galega.

Do Movemento Rexionalista de principios do século XX ata as xeracións máis novas que están a gañar recoñecemento a nivel estatal e internacional, As estacións do ano reúne máis de 80 pezas de 63 artistas, procedentes das coleccións de arte públicas e privadas máis destacadas de Galicia. Entre elas, a Colección de Arte Afundación, a Colección de Arte ABANCA, as fundacións María José Jove, Luis Seoane e Eugenio Granell, así como o Centro Galego de Arte Contemporánea, os museos de Belas Artes da Coruña, Pontevedra e Lugo, ou as galerías Nordés e Trinta.

Lluís Hortalà (Olot, Xirona, 1959) xoga co engano e a confusión da mirada, mergullándose na arte do trompe l’oeil. Centrándose coidadosamente no detalle, incide nunha pintura realista ata o extremo, que é mimética coas texturas e os brillos, capaz de reproducir visualmente o tacto e, ás veces, a temperatura fría das pedras. Nesta pintura parece que non hai nada máis ca técnica; iso si, impecable. Non obstante, por detrás da técnica afloran o sentido e os significados. En cada unha das obras hai unha narrativa, unha rede de conexións que constrúe un marco reflexivo sobre a historia; tamén, e sobre todo, a historia da pintura e da cultura.

A súa obra de principios dos 2000 caracterizouse por estudar a paisaxe que frecuentaba como alpinista e montañeiro. A paisaxe era a montaña, as formas dos pináculos, pero sobre todo a rocha, a textura da pedra, a rugosidade caprichosa, xeolóxica e mineral. Esta atención á pel das rochas, á súa textura, é un precedente de todo o que virá despois: a representación dunha ornamentación arquitectónica e de estilos que encadran ideoloxías e políticas, formas de xulgar.

Co título da exposición, Ante a Lei —que tamén lle dá nome a varias das súas obras—, Lluís Hortalà remítenos a un dos contos máis coñecidos de Kafka, quizais o máis divulgado xunto con A metamorfose (tamén chamada A transformación en traducións recentes). Con esta referencia, Hortalà convídanos a explorar a tensión entre o acceso e a barreira, entre o visible e o prohibido, temas que atravesan o universo kafkiano e resoan na súa obra plástica.

A mostra inclúe algunhas das súas series máis recentes, que desenvolven progresivamente xuízos sobre as leis cambiantes do gusto. Comeza co contraste entre chemineas rococó e neoclásicas, que precederon e anunciaron formalmente a guillotina: unha forma de xulgar a vida ou a morte desde a lei durante a Revolución Francesa. Continúa coas paredes —pintadas ou revestidas con teas— e as portas que conectan as salas de grandes museos europeos, como o Prado de Madrid ou a National Gallery de Londres. Todos eles se converteron en tribunais desde os que xulgar non só a arte, senón tamén as nacións que os crearon.

Por último, chegamos á porta e ás ventás da sala do tribunal onde tiveron lugar os xuízos de Núremberg, que sentaron as bases do mundo democrático posterior a 1945, no que vivimos ata os nosos días. Naquel proceso xulgáronse os crimes do nazismo e asinouse a necesidade de leis lexítimas, fronte a cuxa ausencia axexan os demos cos que nos tocou convivir: os mesmos que hoxe rexorden, reivindicando liderados totalitarios e enarborando a bandeira do capricho autoritario e do odio. Lembrar serve para loitar e resistir. Kafka entre nós é unha luz que advirte das tebras que nos ameazan.

Un proxecto artístico de intercentros que nace da colaboración entre o IES de Cacheiras e o CIFP Compostela.

Esta mostra é o resultado dun innovador traballo conxunto no que participan alumnos/as de 3º da ESO do IES de Cacheiras, desde a materia de Educación Plástica, Visual e Audiovisual (EPVA) e tamén alumnado voluntario de 1º de ESO da mesma materia e estudantes do CS Modular e Dual de FP en Deseño e Xestión da Produción Gráfica e AFD Impresión Dixital do CIFP Compostela.

Os mozos e mozas do IES de Cacheiras, baixo a coordinación da profesora Ana Delia Rodríguez Dorrego, mergulláronse no imaxinario pétreo das gárgolas de Santiago de Compostela, desenvolvendo un proxecto artístico en dúas fases: unha primeira na que analizan, documentan e debuxan fielmente unha gárgola escollida; e unha segunda na que reinterpretan esa mesma figura mediante técnicas como o collage ou o modelado en 3D, deixando voar a súa creatividade e achegando novas lecturas a estas singulares esculturas que habitan os tellados da cidade.

Pola súa parte, o alumnado do CIFP Compostela, dirixido polo profesor Martín Alamancos Brandaríz, encargouse do deseño da cartelería, flyers, estructuras expositivas e roll-ups da exposición a partir das obras do IES de Cacheiras.

Durante a exposición, o público poderá participar activamente votando polas súas obras favoritas en dúas categorías: debuxo e interpretación escultórica/collage. As votacións estarán abertas ata o 6 de abril, e as obras gañadoras recibirán un premio outorgado pola Hospedaría de San Martiño Pinario.

A exposición permanecerá aberta ata o 10 de abril, día no que se celebrará o acto de clausura ás 20:00 horas coa correspondente entrega de premios.

Este proxecto site specific “descende o ceo” simbólicamente, levando o debuxo e a pintura sobre papel ao espazo, nun xogo de sensacións entre o corpo, a pintura e a arquitectura.

O ceo tórnase vulnerabilidade, pel e memoria, mesmo corpo, case como se descendesen séculos de historia dese rico teito mudéxar volvéndose febras de paisaxe. Nesta obra da artista arxentina Luciana Rago, os papeis de febras vexetais son traballados con tinta e acuarela, nun interesante xogo visual na súa fascinación polo ambiguo, desdebuxando o anverso e o reverso, investigando múltiples posibilidades nunha sorte de tensión entre o leve, o etéreo e o denso, o permanente. A obra propónse así como unha experiencia vital para ser transitada: unha escenografía envolvente que ofrece diferentes puntos de vista e interpela activamente a quen a percorre.

“O ceo aos meus pés”, que toma o título dunha antoloxía de poesía chinesa contemporánea, é unha metáfora complexa, mais tamén sensorial: un ceo que se deconstrúe en luz, levidade e emoción, mentres a súa derme actúa como rexistro de memoria, pegada e resistencia. A artista dialoga, así, coa tradición pictórica oriental, mais o trazo e a mancha irrompen agora na tridimensionalidade para interpelar o corpo e a súa temporalidade imperativa.